یک راهب بودایی ژاپنی به نام کیوسی که در چین به مطالعه می پرداخته و به قسمت جنوبی چین مسافرت می کرده است در سال ۱۲۱۷ میلادی اتفاقا در بندر زیتون واقع در جنوب چین با تجار ایرانی که از خلیج فارس برای بازرگانی وارد چین شده بودند آشنا شد و از آنها تقاضا کرد که به یادگار چیزی بنویسند یکی از آنها با خط نسخ چهار بیت برای او نوشت که یکی از آنها این بیت شاهنامه است:

               جهانی یادگار است و ما رفتنی            به مردم نماند بجز مردمی

این بیت تلفیق دو بیت زیر از شاهنامه است:

                جهان یادگار است و ما رفتنی           ز مردم نماند جز از گفتنی

                                                                         (دبیرسیاقی/ج۳/ ص ۱۴۹۹)

              جهان یادگار است و ما رفتنی            به گیتی نماند بجز مردمی

                                                                                (مسکو/ ج۸/ ص ۲۹۸)

   این شعر هنوز در شهر قدیم کیوتو محفوظ مانده است.

برگرفته از مقاله پروفسور کورویاناگی در مجموعه سخنرانی های سومین جشن توس(۱۳۵۶)