آرش سیاوش کسرایی و میدان ادبی ایران
منصور حاتمی نژاد نوشته شد و در مجله نقد ادبی شماره 26 تابستان 1393 منتشر گردید.
پیر بوردیو شيوه نويني براي تحليل متن در جامعه شناسی ادبيات دارد. به نظر اوهر فرد در طول زندگی خود با میدانهای متفاوت اقتصادی، سیاسی و فرهنگی درگیر است و حرکتهایی که در درون این میدانها رخ میدهد، آگاهانه و ناآگاهانه بر زندگی او تأثیر ميگذارند.یکی از این میدانها، میدان ادبی است. بر اساس اصول بورديو اثر ادبی هرچند متأثر از میدانهای گوناگونی است که نویسنده و خواننده به عنوان تولیدکنندگان معنا با آن درگیرند، اما يك متن زماني ارزش ادبی مييابد که بیشترین وابستگي را به میدان تولید ادبی داشته باشد و چون درونیترین مسأله در میدان ادبی فرم آن است، به میزانی که یک اثر فرم مدارتر باشد و با سایر میدانها ارتباط کمتري داشته باشد از ارزش بیشتری برخوردار است.حماسه آرش كمانگير سياوش كسرايي نخستين و معروفترين بازآفريني اين اسطوره در ميدان ادبي ايران است، تحليل اين منظومه به شيوه بورديو نشان ميدهد چون اين منظومه از اصل بیغرضی تبعیت نمیکند، در بسياري بخشها به سمت سایر میدانها لغزیده و از ارزش ادبی آن کاسته شده است. در اين بخشها کلمات و مضامینی وارد شده که بیش از آنکه توانایی ایجاد یک فضای جدید را داشته باشند همچون عنصری زاید در شعر ظاهر شده و اثر را از ناب بودن محروم كردهاند، کلماتی چون خلق و توده و مضاميني چون ستایش کار و زندگی در کنار حذف عناصر متافیزیکی و قوم پرستانه نشاندهنده تأثیر ميدان مارکسیستی در اين اثر میباشد.
كليدواژه ها: آرش كمانگير، سياوش كسرايي، بورديو، ماركسيسم.
